OVER ACTEURS, ACTRICES EN LIEFDE

Aan de vooravond van ‘level 62’ komen mijn gevoelens over het leven dat ik heb geleid, en het leven dat ik nu leef lichtjes aan de oppervlakte om naar te kijken.

Het grootste deel van mijn achterliggende jaren bracht ik door in dienstbaarheid aan anderen. Dienstbaarheid aan ouders, aan echtgenoten, aan vrienden en kennissen, aan al dan niet inwonende familieleden of dakloos geraakte medemensen, aan werkgevers en collega’s waarvoor ik werkte waardoor ik de kost kon verdienen voor mezelf. Een vol leven dat voornamelijk werd opgeslurpt door mijn hartelijke dienstbaarheid en noodzakelijkheid.

Zo kwam ik op mijn weg ook tot het volle besef dat al die mensen (en het zijn er numeriek heel veel) de rol van acteur en actrice in mijn leven hadden. Ze vervulden hun rollen in mijn leven, liepen een uur, een dag, een jaar of een eeuwigheid met me mee, en ik vervulde mijn rol in hun levens. Omdat het voor mij aanvoelt als het vervullen van rollen, schrijf ik over acteurs en actrices. Ik ben er zelf ook een.

Evenwel is het toneel van deze realiteit geen podium meer voor mij. Ik stap niet meer op dit toneel, ik kan er geen deel meer van uitmaken. Dat leest misschien wat depri, maar dat is het beslist niet. Het is een weg die ik beloop waarin ik mijzelf heb losgeweekt van de curieuze en manipulatieve bewegingen in de realiteit waar ik nu leef. Dat podium stap ik niet meer op. Die rol als actrice speel ik niet meer.

En ook al had ik van kinds af aan het gevoel ‘dat het allemaal niet klopt’ in deze wereld en viel ik jaren lang in slaap met een droom in mijn hart over een wereld ‘waarin alles mooi en goed is’, er was en is toch heel veel innerlijk werk nodig om tot echte zelfstandigheid en vrijheid te komen. En dat werk is nooit klaar, ook niet nadat ik mijn lichaam heb afgelegd.

Nu piept vrijheid en onafhankelijkheid om de hoek. Voor mij zie ik een leeg veld, een lege realiteit, waarin niets is. Het is open om vanuit mijn hartskracht vorm en leven te geven. Mijn hart, zo onvoorstelbaar krachtig en prachtig, dat een liefde uitstraalt die sterker is dan onze zon. Mijn liefdevolle hart is mijn nieuwe podium in een leeg veld, mijn nieuwe wereld waar ik sinds 35 jaar zo hard en onverdroten aan heb gewerkt. De weg die ik kies kan iedere weg en ieder mens zijn die ik ontmoet. Als die weg een hart heeft, is dat het pad dat ik beloop. Vol overgave, vol kracht, vol liefde. Zonder verwachtingen, zonder uitkomst, zonder aankleefsels, zonder binding en zonder restricties. Een abstracte werkelijkheid waarin onvoorwaardelijke liefde voelbaar en zichtbaar is voor ieder levend wezen dat kan en wil zien en voelen.

20200828 Thérèse Jeunhomme

 

Over Thérèse Jeunhomme

Sense of place
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s